6 Ocak 2011 Perşembe
Ocak 06, 2011
| By
........
|
Bu gün bu yazıyı yazıyorum.çünkü geride bırakmak istediğim şeyler var.annem ve babam ne kadar uğraşsamda sizleri hakedemedim.Hiç bir şey beklemeden verdiğiniz değeri anlayamadım.belki bir gün bende baba olurum ve karşılıksız yaptığınız onca iyiliğin ve sevginin değerini anlayabilirim
Diğer aile bireyleri içerisinde en çok vakit geçirdiğim bir o kadarda değer verdiğim abim.işte o gerçek bir abiydi.ne zaman yere düşsem beni o ayağa kaldırırdı.kimi zaman gelir biri beni dövmeye çalışsa,suçluda olsa abim beni dövdürmezdi.onunla yaşlandığım zamanlarda bir tek kendisinden dayak yerdim.elim kalkmazdı.abimdi o benim ne olursa olsun abim.aynı yerden çıkmışız.onun en çok sevdiğim yanı;hergün babamız bize harçlık verirdi.abim parasını sabahtan yer bitirir.bense akşamı beklerdim.akşam olunca markete gitmek için izin isterdim annemden.ne zaman markete gitmek için izin istesem abim benimle gelmek için annemden izin isterdi.markete gittiğimizde çocuğuz ya nerde bisküvi,çikolata,şeker biz ordayız.abim hemen başlardı ''oğlum bak bunlar çok güzel yeni çıkmış'' deyip her seferinde beni kandırmayı başardı.yalnız aldığım şeylerin dörtte birini ben yerdim.abim kendisi için aldırmış olurdu resmen.bende kanardım ona hep,severdim.canı sağolsun derdim.abi işte abi.onsuz hiç bir yere gitmezdim.annemler misafirliğe giderken abim gidiyor mu diye sorardım,giderse giderdim gitmezse gitmezdim.ikimizinde ortak birçok yanı vardı.mesela köye gitmeye ve dedemizin elini öpmeye,ondan masal dinlemeye bayılırdık.en çokta uçak yarışı yapmaya.dedemlerin evi dağın en zirve yerindeydi.birde bir ev büyüklüğünde asmalık balkonu vardı.ordan aşağı kağıttan uçak yapar atardık.kim kazanırsa kaybedenin sırtına binerdi.öylesine eğlenirdik işte.hiç unutmayacağım zamanlarımdı diyebilirim.
sonunda ailenin en küçük bireyi kız kardeşim.her ne kadar ispiyoncu olup ''seni anneme diycem'' dese de severdim cadıyı.yalnız abimi benden daha çok severdi.-di diyorum çünkü beni de kaybedince öyle oldu.abim bundan altı sene önce evden gitmişti.özlüyordu onu.ben hep yanındaydım, her dakika görebileceği için pek özlemezdi.şimdi bende gittim.beni arıyor durmadan ne yapıyorsun diye soruyor, özledim seni diyor.demek ki insan kaybedince anlıyormuş bir şeyin değerini.çok fazla zaman geçirdim diyemem kardeşimle.ama bir şeyine çok kızardım.erkek arkadaşlarını benden saklardı.gidip onları döveceğimi sanırdı.halbuki bana söylemesini isterdim.kızmazdım.normal karşılardım.ne yaptığını bileyim ki kardeşime sahip çıkayım,onu koruyayım.ne kadar saklı yaparsa o kadar göze batardı çünkü.kötü birşey mi yapıyor der düşünürdüm.evden ayrılmadan bu konuyu onunla konuştum.saklamamasını söyledim.artık söylüyor,sadece bana hemde..
Diğer aile bireyleri içerisinde en çok vakit geçirdiğim bir o kadarda değer verdiğim abim.işte o gerçek bir abiydi.ne zaman yere düşsem beni o ayağa kaldırırdı.kimi zaman gelir biri beni dövmeye çalışsa,suçluda olsa abim beni dövdürmezdi.onunla yaşlandığım zamanlarda bir tek kendisinden dayak yerdim.elim kalkmazdı.abimdi o benim ne olursa olsun abim.aynı yerden çıkmışız.onun en çok sevdiğim yanı;hergün babamız bize harçlık verirdi.abim parasını sabahtan yer bitirir.bense akşamı beklerdim.akşam olunca markete gitmek için izin isterdim annemden.ne zaman markete gitmek için izin istesem abim benimle gelmek için annemden izin isterdi.markete gittiğimizde çocuğuz ya nerde bisküvi,çikolata,şeker biz ordayız.abim hemen başlardı ''oğlum bak bunlar çok güzel yeni çıkmış'' deyip her seferinde beni kandırmayı başardı.yalnız aldığım şeylerin dörtte birini ben yerdim.abim kendisi için aldırmış olurdu resmen.bende kanardım ona hep,severdim.canı sağolsun derdim.abi işte abi.onsuz hiç bir yere gitmezdim.annemler misafirliğe giderken abim gidiyor mu diye sorardım,giderse giderdim gitmezse gitmezdim.ikimizinde ortak birçok yanı vardı.mesela köye gitmeye ve dedemizin elini öpmeye,ondan masal dinlemeye bayılırdık.en çokta uçak yarışı yapmaya.dedemlerin evi dağın en zirve yerindeydi.birde bir ev büyüklüğünde asmalık balkonu vardı.ordan aşağı kağıttan uçak yapar atardık.kim kazanırsa kaybedenin sırtına binerdi.öylesine eğlenirdik işte.hiç unutmayacağım zamanlarımdı diyebilirim.
sonunda ailenin en küçük bireyi kız kardeşim.her ne kadar ispiyoncu olup ''seni anneme diycem'' dese de severdim cadıyı.yalnız abimi benden daha çok severdi.-di diyorum çünkü beni de kaybedince öyle oldu.abim bundan altı sene önce evden gitmişti.özlüyordu onu.ben hep yanındaydım, her dakika görebileceği için pek özlemezdi.şimdi bende gittim.beni arıyor durmadan ne yapıyorsun diye soruyor, özledim seni diyor.demek ki insan kaybedince anlıyormuş bir şeyin değerini.çok fazla zaman geçirdim diyemem kardeşimle.ama bir şeyine çok kızardım.erkek arkadaşlarını benden saklardı.gidip onları döveceğimi sanırdı.halbuki bana söylemesini isterdim.kızmazdım.normal karşılardım.ne yaptığını bileyim ki kardeşime sahip çıkayım,onu koruyayım.ne kadar saklı yaparsa o kadar göze batardı çünkü.kötü birşey mi yapıyor der düşünürdüm.evden ayrılmadan bu konuyu onunla konuştum.saklamamasını söyledim.artık söylüyor,sadece bana hemde..
Etiketler:aile
Kaydol:
Kayıt Yorumları
(Atom)
7 yorum:
Hep öyle olur uzaktayken özler insanlar birbirlerini ve değerlerini anlarlar.Ufaklığı(kardeşimi)çok özlüyorum.Çok uğraşırdım keratayla.Neyse şubat tatilinde görecem inşallah.Bu yazın çok duygulandırdı beni.Kendi kardeşim ailem aklıma geldi.:)
huyum kurusun;çok tatlısınız özlemek demeyelimde eskiler bazen aklıma geliyor..:)
vesselam;bu başlıkta güzel de iyi ama dimi değişmek lazım bazen ,aynı mim'i gelmişti bana rory.cinden:))
bende uzunca düşündüm böle başladık böle devam edelim dedim:)
:) tamam mı devam mı
devam tabikide:)) hiç ümidimi yitirmem
SEN NE İYİ BİR KARDEŞ VE ABİYMİŞSİN..ŞEYİ MERAK ETTİM..BEN AİLEMİN İLK ÇOCUĞUYUM..BU ORTANCA ÇOCUKLAR HEP KENDİLERİNİ ARADA BİR YERDE HİSSEDERLERMİŞ SENDE DE BU DUYGU HİÇ OLMUŞ MUYDU?
hayır babam o duyguyu hiç hissettirmedi bana :)